Zaproszenie.

Egzotyczne podróże z walizką*.

Podróż pierwsza – Środa.

Kiedy patrzymy na coś dostatecznie długo, często przestajemy to zauważać. Codzienność, stałość, okolica, przyjmują pejoratywne znaczenie. Kojarzą się z nudą, szarością i smutkiem. Czujemy potrzebę zmiany otoczenia. Nowe, miejsca, ludzie i klimat dają poczucie spełnienia. Mobilność i kreatywność stały się hasłami współczesności, wymuszającymi stałą pogoń za nowościami. Publikacja na „facebooku” czy „twit”, przykryte kolejnymi wpisami tracą swą aktualność już po paru minutach. W 1886 roku, czyli niespełna 50 lat od oficjalnego ogłoszenia wynalazku fotografii, na łamach „Norddeutsche Allgemaine Zeitung” ukazał się artykuł, w którym czytamy: „Fotograficzna maszyna wypluwa z siebie miliardy produktów, a te są niczym rój szarańczy unoszący się nad kwitnącym polem sztuki, nie tylko dlatego, że stanowią przytłaczającą konkurencję dla dzieł ludzkich rąk, ale także dlatego, że sama ich istota szkodzi sztuce”. Obecnie w myśl nieszczęsnego hasła: „wszyscy jesteśmy fotografami”, produkujemy owe miliardy obrazków, będących chwilowym dowodem na nasze istnienie, atakowani jesteśmy zdjęciami „znajomych” odwiedzających egzotyczne miejsca na świecie. Liczba tych obrazów już dawno przekroczyła możliwości naszej percepcji, ale liczą się przecież tylko te ostatnie, już nie sprzed roku, czy miesiąca, ale z teraz. Technologia idzie w sukurs nowym potrzebom społeczeństwa, czy też je kreuje? Jeśli przyjrzymy się tym zdjęciom to okazuje się, że najczęściej ich celem nie jest ukazanie miejsc, lecz umiejscowienie autorów na tym atrakcyjnym tle.

W globalnym świecie, internetu i telewizji możemy zdobyć informacje o najdalszych zakątkach świata i zobaczyć nierzadko doskonałe obrazy z tych miejsc, wykonane przez lokalnych fotografów, bez wstawania z naszego fotela. Dostępne są widoki z satelity, czy też tzw. Street View, będące poniekąd spełnieniem marzeń fotografów XIX w. o uwiecznieniu obrazu całego świata. Wobec tych faktów należy zadać pytanie o celowość wytwarzania kolejnych takich zdjęć i możliwość odnalezienia własnej fotograficznej drogi.

„Kolektyw Fotograficzny Świetlica” wierny myśli Paula Klee, że „sztuka nie odtwarza tego, co człowiek widzi, ale czyni widzialnym”, poszukuje w swych działaniach twórczych metody pozwalającej realizować to założenie. Fotografowie z „Świetlicy” wyruszyli w podróż ze starą walizką przerobioną na camera obscura, w najbliższe sobie okolice. W 2015 roku stworzyliśmy wspólnie cykl fotografii pod nazwą „Szklane domy – nieznana historia zaginionej walizki Cezarego Baryki”. Przy użyciu tego prymitywnego aparatu powstały obrazy współczesnej architektury Poznania. Następnym celem naszych podróży są okolice Poznania, miasta i miejsca nam bliskie nie tylko geograficznie, ale również przez bliskość z osobami w nich zamieszkującymi. Powstające nieśpiesznie, przy użyciu archaicznej metody fotografie ze Środy i jej okolic, są odzwierciedleniem naszego spojrzenia na odkrywane samodzielnie lub też wskazane przez mieszkańców miejsca. Naświetlając często po kilkadziesiąt minut jedno zdjęcie, mamy czas na kontemplowanie widoków, poznawanie historii obiektów i ludzi nam towarzyszących. Naszym celem nie jest tworzenie fotografii dokumentalnej, lecz kreacji, pewnej wariacji na temat. Mamy nadzieję, że powstałe obrazy będą miały również autonomiczną wartość jako przedmioty, fizyczne fotografie możliwe do dotknięcia, mające swoją fakturę, a nawet zapach. Wykonane metodą srebrową odbitki również dzięki dozie przypadku, czasem błędu, posiadają cechy unikalności i niepowtarzalności. Liczymy, że zainteresują widzów swoją „egzotycznością”, która pozwoli im na nowo odkryć znane i być może już niezauważane miejsca. Zapraszamy do spojrzenia na nie „okiem” naszym i naszej walizki.

Kolektyw Fotograficzny Świetlica.   

w

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

*W grudniu 1984 roku Międzynarodowy Konkurs Fotograficzny „Dziecko” w Pile wygrał

Bogusław Biegowski, cyklem zdjęć pt. „Egzotyczne podróże z parasolem”. Fotografie

przedstawiały wędrówkę braci z parasolem w obrębie własnego przydomowego podwórka.